Bp Piotr Libera, Sekretarz Generalny Konferencji Episkopatu Polski,

Słowo wygłoszone do Księży Delegatów ds. Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich w diecezjach w 21 listopada 2001 r.
1. Bardzo serdecznie pozdrawiam delegatów i asystentów ruchów i stowarzyszeń kościelnych z poszczególnych Diecezji przybyłych na spotkanie w Sekretariacie KEP. Wśród uczestników dzisiejszego spotkania miło mi pozdrowić Księdza Biskupa Mieczysława Cisło, Delegata Episkopatu ds. Ruchów Katolickich i zarazem Asystenta Rady Katolików Świeckich. Pozdrawiam O. Adama Schulza, przewodniczącego Ogólnopolskiej Rady Ruchów Katolickich oraz rzecznika Konferencji Episkopatu Polski. Uważam za rzecz wymowną fakt, iż biskupi polscy powierzyli odpowiedzialne stanowisko rzecznika właśnie osobie związanej od lat z ruchami kościelnymi. Biskupowi Mieczysławowi i O. Adamowi dziękuję za zaproszenie mnie na to spotkanie.

2. Dzięki temu zaproszeniu sekretarz KEP ma okazję poznać i pozdrowić osoby odpowiedzialne w Kościołach lokalnych za Ruchy i Stowarzyszenia Katolickie. Pragnę, aby za Waszym pośrednictwem moje pozdrowienie dotarło do wszystkich Ruchów, Stowarzyszeń i środowisk jakie reprezentujecie. Korzystając z dzisiejszej sposobności chcę wyrazić szczerą wdzięczność i uznanie za dobro jakie dokonuje się za pośrednictwem Ruchów w polskiej rzeczywistości w wymiarze eklezjalnym i społecznym. Jest to zaś najczęściej dobro realizowane w ciszy, w ukryciu, bez błysków fleszy i hałaśliwej kampanii reklamowej.

3. Moja obecność wśród Was - Moi Drodzy - nie jest li tylko zwykłą wizytą kurtuazyjną, lecz jeszcze jednym znakiem stale rosnącego znaczenia ruchów katolickich we współczesnej rzeczywistości zarówno kościelnej, jak i społecznej. Warto tu choćby podejmowane z inicjatywy Rady Ruchów różne cenne inicjatywy, jak np. tzw. „biały tydzień”, czy też działania zmierzające do integrowania naznaczonej podziałami tkanki naszego społeczeństwa. Dzisiejsze spotkanie w Sekretariacie KEP jest kolejnym sygnałem wzrastającej wrażliwości biskupów polskich, na niezwykły dar Ducha Św. jakim są współczesne ruchy kościelne. Jako biskupi coraz bardziej uświadamiamy sobie, iż ruchy należą do trwałych i podstawowych form życia kościelnego. Przejawem tego były np. kongresy ruchów kościelnych zwołane z inicjatywy biskupów w wielu polskich Diecezjach. Zorganizowany przed rokiem w Warszawie II Kongres Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich, uświadomił nam jeszcze mocniej, że ruchy są szkołą formacji sumień, nadają Kościołowi w Polsce nową dynamikę ewangelizacyjną, animują apostolat Kościoła i kształtują życie społeczne. Nie są więc one jakąś „przybudówką”, ale należą do istoty współczesnego Kościoła.

4. Na ożywienie zainteresowania ruchami wpłynęło niewątpliwie światowe spotkanie ruchów kościelnych z Ojcem Świętym w Watykanie w maju 1998 r. Choć jednocześnie uważam, że niestety nie do końca dotarło do naszej świadomości znaczenie tego wydarzenia. Poza bowiem samym odnotowaniem tego faktu mam wrażenie, że Kościół żyjący nad Wisłą - księża, biskupi, osoby konsekrowane i świeccy - nie odczytali dogłębnie tego, co Duch chciał powiedzieć nam przez to historyczne wydarzenie. A przecież Duch Św. przez posługę Jana Pawła II dokonał tam na Placu Św. Piotra jakby uroczystego „bierzmowania” ruchów i wspólnot, które otrzymały  pieczęć swojej chrześcijańskiej i kościelnej dojrzałości.

5. Korzystając z okazji jaką mi daje dzisiejsze spotkanie z Wami chcę zaapelować do Was o wysiłek ciągłego zgłębiania znaczenia rzymskiego zgromadzenia ruchów kościelnych wokół „Piotra naszych czasów”. Są to bowiem owe „magnalia Dei” (wielkie dzieła Boże), jak je nazywa Ojciec Święty. Stąd trzeba o nich mówić, trzeba do nich wracać, z nich czerpać twórczą inspirację. Przesłanie zawarte w tym wydarzeniu sprzed trzech lat, zachowuje - Moi Drodzy - całą swą aktualność w świetle najnowszych wskazań Jana Pawła II zawartych w jego Liście Apostolskim „Novo Millennio Ineunte” z 6 stycznia 2001 r., gdzie Papież mówi wręcz o „obowiązku popierania różnych form zrzeszania się, zarówno tradycyjnych, jak i nowszych ruchów  kościelnych, ponieważ nadają one Kościołowi żywotność, która jest darem Bożym i przejawem prawdziwej wiosny Ducha” (nr 46).
Życzę, Drodzy Moi, aby Wasza codzienna praca w Diecezjach jako asystentów i delegatów, a także dzisiejsze spotkanie w Sekretariacie pomogły wypełnić ten obowiązek, o którym przypomniał nam Jan Paweł II, Szczęść Boże!


Źródło: Rada Ruchów Katolickich. Biuletyn Informacyjny Sekretariatu ORRK, numer 20, 2002

Inspiracje

SYNOD BISKUPÓW XV ZGROMADZENIE OGÓLNE

„MŁODZI LUDZIE, WIARA I ROZEZNANIE POWOŁANIA”
SPOTKANIE PRZEDSYNODALNE, DOKUMENT FINALNY
RZYM, 19-24 MARCA 2018

Wstęp

     Młodzi ludzie napotykają dziś na ogrom zewnętrznych oraz wewnętrznych wyzwań i możliwości, z których wiele jest charakterystycznych dla ich indywidualnych uwarunkowań, a niektóre są wspólne dla wszystkich kontynentów.

GAUDETE ET EXSULTATE

O POWOŁANIU DO ŚWIĘTOŚCI W ŚWIECIE WSPÓŁCZESNYM

1. „Cieszcie się i radujcie” (Mt 5, 12) mówi Jezus ludziom, którzy są prześladowani lub poniżani ze względu na Jego sprawę. Pan chce od nas wszystkiego, a to, co oferuje, to życie prawdziwe, szczęście, dla którego zostaliśmy stworzeni. Chce, abyśmy byli świętymi i nie oczekuje, że zadowolimy się życiem przeciętnym, rozwodnionym, pustym. Istotnie, powołanie do świętości na różne sposoby jest obecne na kartach Biblii już od pierwszych jej stron. Pan zaproponował je Abrahamowi w następujący sposób: „Żyj ze Mną w zażyłości i bądź bez skazy" (Rdz 17,1).

Orędzie na 33. Światowy Dzień Młodzieży

„Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga” (Łk 1, 30)

 

Drodzy młodzi,

Światowe Dni Młodzieży 2018 stanowią krok naprzód w przygotowaniu międzynarodowego spotkania, które odbędzie się w Panamie w styczniu 2019 roku. Ten nowy etap naszej pielgrzymki przypada na rok, w którym zwołane jest Zgromadzenie Zwyczajne Synodu Biskupów na temat: „Młodzież, wiara i rozeznanie powołania”.